Στα Πινιανά ή Πιγγανιά ή Επινιανά ή Επαινιανά. Ουφ επιτέλους κατηφορίζοντας για το χωριό.. Παινιανά!

Για ώρες διασχίζαμε το μονοπάτι στο δάσος, έχοντας αφήσει πίσω μας τις κορφές της Φτέρης Αγράφων (1)  με προορισμό το χωριό Πινιανά. (2) Το μονοπάτι ήταν καλογραμμένο και πατημένο αφού στην περιοχή δεν είχαν φτάσει ακόμη δρόμοι.  Έτσι η κίνηση των λιγοστών ανθρώπων της περιοχής γινόταν ακόμη μέσα από τα παμπάλαια αυτά μονοπάτια.  Στην καρδιά… Continue reading Στα Πινιανά ή Πιγγανιά ή Επινιανά ή Επαινιανά. Ουφ επιτέλους κατηφορίζοντας για το χωριό.. Παινιανά!

Το μαγαζάκι του ορεινού χωριού

Κάθε πράγμα χρωματίζεται ανάλογα με τον χρόνο που γίνεται, με τη διάθεση, τις συνθήκες που επικρατούν και από πολλά άλλα σημαντικά ή όχι. Στον δρόμο για το βουνό, το τελευταίο χωριό που συναντώ καθώς ανηφορίζω για τα ψηλώματα, οι άνθρωποι, τα σπίτια, η πλατεία με το μαγαζάκι (1) καταμεσής, λίγο με απασχολούν μπρος στις παγωμένες… Continue reading Το μαγαζάκι του ορεινού χωριού

Όταν δεν γίνεται το δρομολόγιο ή καρτέρι στη νύχτα για .. φορτηγάκι;

«Ήταν να γίνει το δρομολόγιο και τελικά δεν θα γίνει»… Κοιταχτήκαμε. Στην αρχή μας φάνηκε ψεύτικο, μετά όμως, όσο η ώρα κυλούσε, συνειδητοποιούσαμε ότι είναι τελικά έτσι.  Ναι!  Απλά, το δρομολόγιο, το λεωφορείο της γραμμής που ήταν να φτάσει στο χωριό με το σούρουπο για να αναχωρήσει πρωί-πρωί δεν θα γινόταν και όσο κι αν… Continue reading Όταν δεν γίνεται το δρομολόγιο ή καρτέρι στη νύχτα για .. φορτηγάκι;

Αγραφιώτικα βουνά, εκεί που οι ευκολίες χάνονται ..

Όταν ξεμυτίσαμε στο διάσελο, ανάμεσα στις κορφές Κόψη και Καυκί – με στόχο την τρίτη, Προσηλιάκι – των Ανατολικών Αγράφων (1), ανάμεσα στα χωριά: Μαυρομμάτα και Χρύσου (2)  ο αέρας τα έπαιρνε όλα.  Δεν έφτανε που ήταν δυνατός, έκανε και κρύο. Εμείς, διστακτικοί, βαλθήκαμε να φτιάξουμε τα σακίδιά μας, γιατί καταλαβαίναμε ότι απ’ εδώ και… Continue reading Αγραφιώτικα βουνά, εκεί που οι ευκολίες χάνονται ..

Τώρα σοβαρά ανεβήκαμε στη κορφή Καταφίδι Τζουμέρκων;

Όταν  άνοιξα τα μάτια μου είχε κιόλας φέξει.  Χρειάστηκαν λίγες στιγμές για να θυμηθώ πως βρισκόμουν στις πλαγιές των Τζουμέρκων (1), αρκετά ψηλότερα απ το χ. Καταρράκτης (2), στον θερινό οικισμό Αλών’ Χιόν’ (3), στα 1.350 μέτρα και ότι σκοπεύαμε ν’ ανέβουμε στη ψηλότερη κορφή, Καταφίδι. Το προηγούμενο βράδυ ήταν πιο οικεία τα πράγματα καθώς… Continue reading Τώρα σοβαρά ανεβήκαμε στη κορφή Καταφίδι Τζουμέρκων;

Εσείς τι γνώμη έχετε για τους ορειβάτες;

Α. Κατάσκοποι είσαστε.. «και είναι η Αγόριανη (1) τόσο απομονωμένη και σαν κλεισμένη στον εαυτό της, τα έλατα και τα βράχια της, ο τόπος κι ο τρόπος ζωής τόσο αυστηροί, αψείς και σκληροἰ, οι κάτοικοι τόσο συντηρητικοί και δυνατά σφραγισμένοι απ το περιβάλλον και τις παραδόσεις τους, που μόνο με μεγάλη δυσφορία και μετά άλλη… Continue reading Εσείς τι γνώμη έχετε για τους ορειβάτες;

Στο δρόμο για τα Αντιχάσια

«Δώδεκα Ιουνίου 1950.  Ανηφορίζοντας φτάσαμε στο ύψωμα Γρηγόρη, ΒΔ. της Βερδικούσας (1), όπου και μείναμε.  Στον δρόμο ανταμώσαμε πολλούς χωριάτες που έβγαζαν έξω τα γιδοπρόβατά τους.  Μας κατάλαβαν και ρίχτηκαν στην αγκαλιά μας.  Ήταν συγκινητικό να τους βλέπεις να ‘ρχονται να μας αγκαλιάζουν, να μας φιλάν, να μας δίνουν ψωμί και ότι άλλο φαγώσιμο είχαν. … Continue reading Στο δρόμο για τα Αντιχάσια