Ένα ξύπνημα που έμοιαζε με .. όνειρο

Τα μάτια τρεμόπαιξαν, μετά άνοιξαν.  Ένα χρώμα αλλιώτικο απ’ αυτό της νύχτας μ’ έκανε να πιστέψω ότι κάτι άλλαζε, ίσως και να ξημέρωνε.

Στριφογύρισα για να σιγουρευτώ ότι ήμουν ξύπνιος.  Ο υπνοσάκος μου με κρατούσε φυλακισμένο, το αντίσκηνο με χώριζε απ’ το  φως της καινούργιας ημέρας και το ροχαλητό του συντρόφου μου δίπλα με έσπρωξε γρηγορότερα να πεταχτώ έξω.  Με κινήσεις άτσαλες σύρθηκα προς το άνοιγμα και μόλις έβγαλα το κεφάλι έξω απ’ το αντίσκηνο, σάστισα.

Γύρω δεν έβλεπα τίποτα.  Παντού ένα τίποτα!  Ένα πυκνό στρώμα ομίχλης κάλυπτε τα πάντα.  Κοίταξα πίσω μου για να σιγουρευτώ ότι στεκόμουν στέρεα και πως δεν ήμουν στο κενό.  Μισός μέσα και μισός έξω από το άνοιγμα του αντίσκηνου, τρόμαξα για τα καλά.  Κουνήθηκα και πάλι για να βεβαιωθώ ότι ήμουν ξύπνιος και για να το επαληθεύσω γύρισα και έπιασα το πόδι του συντρόφου μου!.

IMG5721.jpg
Απ το ρέμα της Φτέρης οι κορφές Κουρούνα (Κρούνα) και Σφενδάλη, δυτικά Άγραφα

Στο πρώτο φως της ημέρας που ξεκινούσε, η ομίχλη είχε καθίσει για τα καλά παντού και αν δεν επιστράτευα την κυριαρχία μου να θυμηθώ που ήμουν, σίγουρα θα είχα προβλήματα.  Κατάφερα να σταθώ όρθιος, δίπλα στ’ αντίσκηνο και προσπάθησα να φέρω στο νου μου, πού βρισκόμουν, πού είχαμε φτάσει στο τέλος της περασμένης ημέρας.

Ήμασταν ψηλά στη μεσοράχη, στον οικισμό της Βλαχοπούλας, στα 1.400 μέτρα υψόμετρο.  Ένας ονειρικός τόπος, με εναπομείναντα πέτρινα σπιτάκια, Μάρτη μήνα, που για τον τόπο είναι ακόμη χειμώνας.

IMG5732.jpg
Απ το συν. της Βλαχοπούλας ανατολικά, η Μεσοράχη, προς τον συνοικισμό της Απιδιάς Επινιανών

Το προηγούμενο σούρουπο προσπαθήσαμε να ξεκολλήσουμε απ’ την ανηφοριά του ρέματος της Φτέρης για να προλάβουμε να βγούμε ψηλά.  Επειδή μας είχαν πει στο χωριό ότι το υψηλό πέρασμα, διάσελο του Μούργ’ θα έχει πολύ χιόνι και δεν θα περνάει, ακολουθήσαμε την ήπια ανάβαση κατά μήκος του φτεριώτικου ρέματος, αντίθετα με τη ροή του.

Θυμήθηκα λοιπόν ότι κατασκηνώσαμε κοντά στα κονάκια έχοντας στην πλάτη, όπως ο ήλιος έγερνε, τις χιονισμένες κορφές της Φτέρης¹.  Ολόγυρα ψηλές κορφές και πλαγιές, που τερμάτιζαν σε βαθιές ρεματιές.

Όλα αυτά θα έπρεπε να ήταν γύρω μου, αλλά σίγουρα δεν μπορούσαν  να με πείσουν για την παρουσία τους, μπρος στο αδιαπέραστο πέπλο της πρωινής ομίχλης.

Όπως είχα μαρμαρώσει, μην πιστεύοντας ότι ήμουν ζωντανός, δεν άκουγα τίποτα.  Ακόμη και τα ροχαλητά του συντρόφου μου, μέσα απ’ το αντίσκηνο, είχαν σταματήσει και αυτό με προβλημάτισε.  Αισθάνθηκα το κρύο και αυτό με ανακούφισε.  Σκέφθηκα ότι δεν ήμουν μόνος.  Είχα συντροφιά την ψύχρα και αυτό με έσπρωξε να ντυθώ ζεστά.  Σταμάτησα την ανάσα μου και αφουγκράστηκα.  Ήχοι έφταναν στ’ αυτιά μου και έκανα τη σκέψη ότι θα ήταν επίγειοι – από χειροπιαστό κόσμο – αυτό με βόλευε καλύτερα.   Άκουσα και κάτι που έμοιαζε με ήχους πουλιών αλλά δεν το πίστεψα.

IMG5697.jpg
Η κορφή Κουρούνα υψ. 1.900 μ., δυτικά Άγραφα

 Ξημέρωνε.

Ένα αεράκι έσπρωξε το πέπλο και ψηλά φάνηκαν – δεν φάνηκαν οι μύτες των κορφών.  Ντυμένες στα χιόνια, έμοιαζαν μαγική εικόνα καθώς ήταν τυλιγμένες με το άσπρο παχύ στρώμα του συννεφόπεπλου.  Η μέρα άρχισε να παίρνει περισσότερο φως, ένα φως άχρωμο, παγωμένο, άοσμο που περιτυλιγμένο στην ομίχλη έκανε τον χώρο εξώκοσμο.

«Το αεράκι έκανε καλή δουλειά χωρίς να δυσκολευτεί», παρατήρησα, μιας και πάνω στην μεσοράχη δεν ήταν δύσκολο να κινήσει τα ρεύματα, κουνώντας μόνο  το μικρό του δακτυλάκι.  Η μεσοράχη καθάρισε και είδα το στερεό έδαφος που  πατούσα.  Καθώς «απογυμνώθηκε» η ραχοκοκαλιά της, άφησα το αντίσκηνο και έτρεξα γρήγορα-γρήγορα στο ψηλότερο  σημείο της.  Στέριωσα καλά τα πόδια μου, πεισματωμένος για την τρομάρα που πήρα νωρίτερα.  Τώρα οι γύρω κορφές άρχισαν να διακρίνονται.  Τα «λούκια» σκιερά, παγωμένα και οι «πύργοι» του Καλόγερου επιβλητικοί, απόκοσμοι.  Μακριά, στο ύψος του ματιού, πίσω απ’ τις κορφές, το φως έβγαινε εντονότερο.  Ο ήλιος δεν θα αργούσε να βγει.  Μέχρι τότε;

IMG5704.jpg
Συνοικισμός Βλαχοπούλας Επινιανών, υψ. 1.400 μ.  

Το αεράκι είχε ξυπνήσει τα πουλιά που άρχισαν να στριφογυρίζουν στα κλαδιά των δένδρων χαμηλότερα, και ο ήχος των νερών έφτανε ψηλά.  Το τεράστιο μπαμπακωτό στρώμα που είχε καλύψει τα πάντα δεν έλεγε να σαλέψει.  Ο πρωινός ύπνος του άρεσε.  Ανασηκώθηκε λιγάκι και ψήλωσε τόσο, που ήρθε και στάθηκε στο ύψος των ποδιών μου.  Ξαφνιάστηκα.  Μα τι ζητούσε τάχατες από μένα!

Έμοιαζα να έχω παγιδευτεί.  Το μισό μου σώμα ήταν βυθισμένο σ’ ένα ολόασπρο αφράτο απέραντο στρώμα και μόνο το πάνω μέρος του σώματός μου ξεχώριζε.  Όλα κολυμπούσαν απ’ την μέση και κάτω μέσα σε μια θάλασσα αφρού, που αθόρυβα και ασυναίσθητα μετακινιόταν ελάχιστα.  Ένοιωσα φόβο στην αρχή.  Μετά συνειδητοποίησα ότι από πάνω με χαιρετούσαν οι ψηλές κορφές και σκέφθηκα ότι πριν με σκεπάσει αυτό το μαγικό χαλί θα προλάβω να αρπαχτώ απ’  αυτές!.

Άρχισα να κυριαρχώ στους χτύπους της μαγικής παράστασης που έδινε η φύση.  Ένοιωσα ότι δεν είχα σώμα.  Ήμουν μονάχα ψυχή, που την πότιζε η αύρα της δροσιάς.  Άρχισα να νοιώθω πολύ ελαφρύς και θέλησα να πετάξω, καθώς είδα δύο πουλάκια να περνούν δίπλα μου.  Είχα μεθύσει ποτισμένος στο φίλτρο του μαγικού αφρού.  Το στρώμα ακίνητο, ασάλευτο, χλωμό ασκούσε πάνω μου μιά ακαταμάχητη έλξη.

Το φως έγινε πλουσιότερο.  Το παγερό, άχρωμο του τόπου υποχώρησε αφήνοντας τη θέση του σε μια σειρά λαμπυρισμών, που έφερε το άρμα του ήλιου σαν βγήκε στο βάθος του ορίζοντα.

IMG5699.jpg
Η λεκάνη της Φτέρης, διακρίνεται ο συν. Κοτρώνι (δεξιά) και οι κορφές Καλόγερος και Λιάκουρα

Πέρασε τις αχτίνες του στο τεράστιο πέπλο και τότε άρχισε ο χορός των παραισθήσεων.  Οι διαδοχικές βουνοσειρές με τα σκιερά τους άρχισαν να απαριθμούνται και το τεράστιο πάλλευκο στρώμα να μετακινείται βιαστικά.  Το φως των αχτίνων έμοιαζε να το κυνηγά  και αυτό με την σειρά του να σοφίζεται του κόσμου τα τερτίπια, κάνοντας στη φυγή του σχηματισμούς άπειρης ομορφιάς.  Ο ήλιος να επικρατεί τώρα απ’ άκρο σε άκρο και το στρώμα της ομίχλης να αναγκάζεται να χωθεί σε πλαγιές και σκιερά, αφήνοντας πίσω του την πρωινή δροσοσταλιά.

Εγώ, ανίκανος να μετακινήσω τα πόδια μου, είχα καθηλωθεί σ’ αυτό το παιγνίδι-κυνηγητό και την μιά στιγμή βρισκόμουν στα σκιερά των ρεματιών καβάλα στο άσπρο πέπλο και την άλλη ψηλά στις κορφές με το άρμα του ήλιου.

Οι κορφές χρύσιζαν τώρα με τις άπειρες μικροσκοπικές νιφάδες του χιονιού, που έμοιαζαν μύρια λαμπιόνια, στεφάνι γιορτινό. Ο τόπος ζεστάθηκε, τα αγριολούλουδα με πρώτους τους κρόκους  στόλιζαν τη μεσοράχη και τα κονάκια των βλαχοποιμένων που μόλις φανερώθηκαν, ορθώνονταν σωστά παλάτια μεγαλόπρεπα.

Οι φωνές των πουλιών μελωδικό τραγούδι και των ποταμών το βουητό ορχήστρα.

IMG5702.jpg
Η κορφή Καλόγερος, υψ. 1.550 μ. – 1.713 μ., η Βαθιά Λαγκάδα και το πέρασμα του Μούργου

Γιορτή της φύσης, όπου σε λίγο θα ακολουθούσε το γλέντι με τις αρματοδρομίες του ήλιου βασιλιά και των καλεσμένων του.  Ο ήλιος έδειχνε να ξέρει τι κάνει με το μαγικό στρώμα της πρωινής δροσιάς, που έτρεχε να κρυφτεί, όχι αλαφιασμένα όπως έκανα εγώ, αλλά σαν μέρος ενός παιγνιδιού που όλα ακολουθούν τους νόμους της Δημιουργίας.

Ευτυχισμένος όποιος ξυπνάει από την πραγματική φωνή της ζωντανής φύσης.  Κάθε καινούργια μέρα έχει γι αυτόν το δυναμισμό της γέννησης.  Την αυγή, το τραγούδι του νερού, είναι ένα τραγούδι νιότης, ένα ελιξίριο ξανανιώματος

Τρέχοντας πάνω στη μεσοράχη συνεπαρμένος, άκουσα τους συντρόφους μου να με φωνάζουν για να μου δείξουν «το πόσο όμορφη ήταν η καινούργια μέρα που μόλις άρχιζε».    Εγώ, χαμένος από ώρα, συνέχισα να  ακολουθώ την ουρά της «αφρόσυρτης» αύρας, που μόλις είχε περάσει τον λαιμό – διάσελο του Μούργ΄- ανάμεσα στις ψηλές κορφές Λιάκουρας και Καλόγερου. Το πέρασμα φανερώθηκε και μαζί, ο μακρύς δρόμος της επιστροφής μας…

Τάκης Ντάσιος

¹Κορφή Φτέρη (Πυραμίδα) στα δυτικά ‘Άγραφα, ύψους 2.128 μ. Η τοποθεσία της Βλαχοπούλας,  σε υψόμετρο 1.400 μ., αποτελεί συνοικισμό των Επινιανών Αγράφων, στα ριζά της Φτέρης, με κονάκια των μετακινούμενων κτηνοτρόφων κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών.  Η προσέγγιση του συνοικισμού, με μονοπάτι καλογραμμένο, γίνεται από το ρέμα της Φτέρης.  Ανάβαση στη κορφή της Φτέρης (Πυραμίδα), γίνεται από την Βλαχοπούλα κατεύθεία στο διάσελο της Πρατίνας.  Μπορεί κανείς να προσεγγίσει τον συνοικισμό της Βλαχοπούλας, με δρόμο, μέσω του διάσελου του Μούργου, απ το χ. Μοναστηράκι Αγράφων.

Advertisements

One thought on “Ένα ξύπνημα που έμοιαζε με .. όνειρο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s