Στο «ζωνάρι» του ντουβαριού στο Κακόρεμα

Την προηγούμενη μέρα, Σάββατο απόγευμα..

«Γεια, βαριέμαι και ξαναβαριέμαι, είμαι μέσα και δεν ξέρω τι να κάνω..  Είμαι στα κάτω μου, πεσμένος ρε συ και μούρθε να σου στείλω ένα μήνυμα…  Ελπίζω, εσύ να είσαι καλά, Τάκης»

Αργά το βράδυ

«Έλα Μεγάλε, όλα καλά, εγώ να δεις..   Εκτός των άλλων έχει χαλάσει η θέρμανση στο σπίτι,  κυκλοφορώ και μελετάω πολλές ώρες μέσα, με χειμερινή vesta, μάλλινο σκούφο, την κουκούλα, γάντια, ορειβατικό παντελόνι και κάλτσες!   Καληνύχτα, Γιώργος».

..Το επόμενο πρωινό

είμαι κολλημένος σε ντουβάρι¹.

 Δεν με νοιάζει πού θέλω να πάω, απλώς θέλω να ψηλώσω, να βγω ψηλότερα, να ανασάνω,  να δω ουρανό..  Έχω φτάσει μέχρι εδώ αδιάφορα, άστοχα, προβληματισμένα, έτσι απλά περπατώντας.  Τώρα όμως πρέπει να σκαρφαλώσω.

Δεν είμαι στα καλύτερά μου., Μουρμουρίζω μεγαλόφωνα καθώς θυμάμαι τη διαδικτυακή συνομιλία που είχα με τον παλιό σχοινοσύντροφό μου το προηγούμενο βράδυ.  Κοιτάζω γύρω μου και συλλογίζομαι πως έφτασα εδώ χωρίς να τόχω πολυκαταλάβει.  Μετά θυμάμαι ότι είχα ακολουθήσει αρχικά μονοπάτια καλογραμμένα, που σάρωναν την πλαγιά, δένδρα, βλάστηση και κόκκινα σημάδια, που το μόνο που με ένοιαζε ήταν να πηγαίνουν προς τα πάνω.  Κάποια στιγμή το πεδίο ελευθερώνεται από τα δένδρα, και μένουν πέτρες, λίγο χώμα και χαμηλή βλάστηση.  Είναι η στιγμή που βρίσκομαι στο χείλος του φαραγγιού.  Θυμάμαι ότι πλαγιοκινήθηκα κατεβαίνοντας μέσα στο Κακόρεμα², για να ανεβάσω την ψυχολογία μου και να κάνω πιο ενδιαφέρουσα τη διαδρομή.  Αναζητώ πια από το ίδιο το πεδίο να κάνει κάτι για να «γράψει» μέσα μου..

P1180210
Χιονισμένη ρεματιά στα δυτικά του Υμηττού

Κάποια στιγμή έπρεπε να ορθωθεί μπροστά μου ένα «εμπόδιο» για να με αφυπνίσει.  Ίσως και να το προκάλεσα ο ίδιος, ίσως υποσυνείδητα να το ευχόμουν κιόλας, «πήγαινα γυρεύοντας» όπως φάνηκε..  Εμφανίζεται μπροστά μου με τη μορφή ενός «τοίχου», ντουβάρι.  Αυτές οι ορθοπλαγιές μα την αλήθεια έχουν ενδιαφέρον, ξεχωρίζουν, διαθέτουν μια ελκυστική γοητεία.  Μ΄ έχουν «τραβήξει» στα ριζά τους και τώρα βρίσκομαι να στέκομαι σ ένα μικρό πλάτωμα.

Το πεδίο γύρω μου πετρώδες, μέτρια κλίση εδάφους και ψηλότερα μεσολαβούν βραχώματα με κλίση, που πρέπει να δοκιμάσω να σκαρφαλώσω.

P1150852
Το Κακόρεμα Υμηττού

Κοιτάζω ψηλά και κωλώνω.  Ακόμη βρίσκομαι σε σκιά.    Κατεβάζω τη ματιά μου χαμηλά στα πόδια και βλέπω ότι στέκομαι σ ένα μικρό κομμάτι επίπεδης γης, που την βλέπει ο ήλιος.  Τα χιόνια είναι διάσπαρτα γύρω μου.  Όπου μπορούν να κρατηθούν και δεν τα έχει προλάβει ο ήλιος διατηρούνται, εκεί που η ήλιος έχει φτάσει, τα έχει πάρει.  Στο σημείο αυτό κολοκάθομαι σε στεγνό μέρος.

Αφήνω κάτω το σάκο μου, αλλά πιο πολύ για να ανασύρω το αντιανεμικό μπουφάν, μιας εδώ που είμαι σταματημένος μέσα στο φαράγγι, δεν το βλέπει ο ήλιος και έχει ψύχρα.  Πίνω μια γουλιά νερό, τρώω κουλουράκι της Βάνας και κοιτάζω χαμηλότερα τις.. αρβύλες μου.

Όση ώρα το κάνω αυτό συνειδητοποιώ ότι έχει καταλαγιάσει η ανάσα μου, η μύτη μου δεν τρέχει απ τη παγωνιά και επικρατεί ησυχία.  Μια ησυχία που κυριαρχεί στον τόπο.  Και μόνο αυτή η ησυχία λειτουργεί πάνω μου ευεργετικά, με κάνει να προσέξω καλύτερα γύρω μου. Ακόμη και αυτό το αεράκι απουσιάζει τούτη τη στιγμή..

DSC07877
Anemone coronaria

Τα αγριολούλουδα Ranunculus ficaria και Crocs flavus, Anthemis tomentosa, μου γνέφουν παραδίπλα, μιας που ο ήλιος αφού έχει βρει εμένα, έχει φτάσει και σ αυτά, με αποτέλεσμα να έχουν τινάξει το χιόνι από πάνω τους.  Ο διπλανός θάμνος, τύπου σκαντζόχοιρος, όπως είναι μισοκαλυμμένος μου τραβάει τη προσοχή μου.  Το μικρό λουλουδάκι Anthemis προβάλλει μέσα απ τη σχισμάδα του βράχου, σηκώνει το κεφάλι του και βρίσκει τον ήλιο.  Μήπως αυτό έπρεπε να to κάνω κι εγώ; .  Οι ξηραμένοι μίσχοι του θάμνου κοιτάζουν κιόλας ψηλά προς τον ουρανό..

P1180215
«κεφαλάκια» στον ουρανό..

Στέκομαι στο παταράκι και στοχάζομαι πώς θα κάνω το πέρασμα, την υπέρβαση, να βγω πάνω, δηλαδή από τα κάτω, να αναρριχηθώ μέσω ντουβαριού,  για να βγω στο φως.  Εάν το κάνω θα με τονώσει η δράση αυτή και θα μ ανεβάσει.  Ανεβαίνω το ντουβάρι, ανεβαίνει συγχρόνως και η ψυχολογία μου, από τα κάτω μου βρίσκομαι στα πάνω μου.

Αλλά εγώ ακόμη κοιτάζω  χαμηλά, γύρω απ τις αρβύλες μου και δεν τολμώ να κοιτάξω πρόσωπο με πρόσωπο τον ήλιο.  Το κάνω και .. χάνομαι. Κλείνω τα μάτια στην πραγματικότητα και βυθίζομαι στις θύμισες του παρελθόντος.   Ανακαλώ τον απόντα σχοινοσύντροφό μου.  Εάν ήταν εδώ μαζί με τα υλικά θα μπορούσαμε να αλληλοβοηθηθούμε, να σκαρφαλώσουμε το ντουβάρι και να βγούμε απ τα κάτω μας.  Η παρουσία σχοινοσυντρόφου θάταν πρώτης τάξεως ευκαιρία, να πάμε ψηλότερα.  «Τ΄ όνα χέρι νίβει τ άλλο και τα δυο το πρόσωπο»..   

Εάν ήταν μαζί μου ο Γιώργος, θάχαμε κιόλας δεθεί  με το σκοινί, θα είχαμε αρματωθεί τα σετάκια και τους ιμάντες και θα κουβεντιάζαμε ποιος θα μπει πρώτος στη διαδρομή για τα βραχώματα»..

IMG5827
Η sternbergia παρέα με το αναρριχητικό υλικό

Διαπιστώνω ότι καθυστερώ να ξεκολλήσω απ το ηλιόλουστο παταράκι, και βρίσκω πιο ενδιαφέρον τον μικρόκοσμο της .. πατημασιάς μου σε σχέση με τον μακρόκοσμο, που λίγο πιο πάνω πρωταγωνιστεί η ορθοπλαγιά.  Λιγοψυχία; δειλία από μέρους μου;   Ναι αλλά και ο Γιώργος έχει τις δυσκολίες του..  Μήπως θάπρεπε να κάνω κάτι, γι’ αυτόν;  Γιατί να μην είναι εδώ τούτη τη στιγμή;… Γιατί χαθήκαμε; πού κόπηκε το «σκοινί» της επικοινωνίας;  Να τον πάρω ένα τηλέφωνο τουλάχιστον αφού δεν βλεπόμαστε, δεν είναι όμως και τρόπος επικοινωνίας ο διαδικτυακός!.

Ανοίγω το φερμουάρ της επάνω τσέπης του σακιδίου μου για να τραβήξω έξω το κινητό.  Το κάνω αργά – νωχελικά και όση ώρα παίρνει αυτή η διαδικασία, σκέφτομαι «θα σηκώσει το τηλέφωνο» και αν το σηκώσει, να τον ρωτήσω «τι κάνει ή εάν έχει το σκοινί»!  Εντάξει και μου απαντά ότι «τόχω», τι θα του πω μετά; «Δεν έρχεσαι μια βόλτα μέχρι το Κακόρεμα να σκαρφαλώσουμε να βγούμε ψηλότερα απ τα βραχώματα»;  Σταματώ, η συλλογιστική μου με παραπέμπει στο ανέκδοτο με το «άει σιχτήρι εσύ και γρύλλος σου».  Μπορώ τουλάχιστον να τον καλέσω και να του πω «μια καλημέρα» ή «σε σκέφτηκα, τώρα που έχω βραχώσει»…

IMG5829
στη βάση της ορθοπλαγιάς

Μέσα στην ησυχία του φαραγγιού, ακούω τους ήχους κλήσεων του τηλεφώνου.  Περιμένω να ακούσω τη φωνή του απ την άλλη μεριά, ενώ αυτό συνεχίζει να χτυπάει.  Νοιώθω τύψεις που δεν είχα μιλήσει νωρίτερα, νοιώθω μόνος και η απόλυτη ηρεμία του τόπου την αυξάνει.  Το τηλέφωνο συνεχίζει να χτυπάει.  Κοιτάζω ψηλά και βρίσκω τα βραχώματα συνηθισμένα..  Μπορώ να διακρίνω καθαρά τα περάσματα και πως θα μπορούσα να βγω από πάνω τους, μέχρι και τα σημεία που θα μπορούσα να «σπάσω» τη διαδρομή και να εγκαταλείψω, σαν εύρισκα τα σκούρα..  Το τηλέφωνο συνεχίζει να χτυπάει και ο ήχος του ακούγεται «κάπως» μέσα στου φαραγγιού στο στένωμα.   

Τόσα χρόνια πίσω, απ το σκαρφάλωμα, τα βουνά και τις κοινές προσπάθειες έχουμε φτάσει στα αραιά  τηλεφωνήματα, τις τυχαίες συναντήσεις σε κηδείες και μνημόσυνα και τον τελευταίο καιρό στην που και που «επαφή» μέσω διαδικτύου.  Η ζωντανή παρουσία δεν αντικαθίσταται με την εικονική απεικόνιση και το ζω στη βάση του ντουβαριού..  Το συνειδητοποιώ, πατώντας με τις αρβύλες μου στο παταράκι, να όμως που κι αυτές είναι δύο!.  Και η σχοινοσυντροφιά θέλει δύο τουλάχιστον γι αυτό λέγεται έτσι.   Όταν είσαι μόνος, λέγεται μοναχική (solo), αναρρίχηση, και απαιτεί πολύ καλή ψυχολογία, άσε που θέλει και «δεκάρι» σκοινί!.

Χαθήκαμε, πρέπει να προσπαθήσω ακόμη μια φορά, τώρα βλέπω πιο  καθαρά τι συμβαίνει.. Σηκώνομαι, με βιαστικές κινήσεις μαζεύω τα πράγματά μου και αρχίζω να κατηφορίζω προς τον πάτο του φαραγγιού.  Όση ώρα τρέχω, ανάμεσα από χιόνια, βράχια, θάμνους, έχω γυρίσει τη πλάτη μου στο ντουβάρι και γοργοπατάω στη κατηφοριά, σκεφτόμενος το φίλο μου.  Δεν ανέβηκα το ντουβάρι, γυρίζω πίσω.  Όση ώρα κατηφορίζω, σκέφτομαι: «Θα χτυπήσω τη πόρτα του, θα του μιλήσω, θα βρεθούμε ζωντανά πρόσωπο με πρόσωπο, θα ξαναδώ τον παλιό μου φίλο, θα είναι ο παλιός μου φίλος, ο Γιώργος, που στέκεται μπροστά μου, έστω και εκεί και όχι στη βάση της ορθοπλαγιάς».  Ουφ ανακούφιση!.

Ο χρόνος που κάνω να κατηφορίσω μέχρι τη πόρτα του φίλου μου είναι καλύτερος απ αυτόν που θα έκανα για να δαμάσω την ορθοπλαγιά, αλλά την είχα ξεχάσει κιόλας, όση ώρα ο ένας δίπλα στον άλλο γελάμε – γελάμε καθώς απαριθμούμε τις περιπέτειές μας στα βουνά.  Κείνο το παρελθόν με τις ιστορίες του, που το ξετυλίγουμε καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, δείχνει πολύ πραγματικό.  Δεν έχει καμιά σχέση με τις ιστορίες και τις φωτογραφίες που αναρτώ στο διαδίκτυο, γιατί αυτό που ζεις, βιώνεις είναι ζωντανό, σε real time με ολοζώντανους ανθρώπους.  Όταν τέλος χρειάστηκε να φύγω, καλού – κακού του ζήτησα και το «10άρι» αναρριχητικό σκοινί, που είχε φυλαγμένο καιρό στην αποθήκη του!

Τάκης Ντάσιος

1.Τοίχος, τοίχωμα κοινώς ντουβάρι

2.Συγκρότημα βράχων στο Κακόρεμα με πολλές ενδιαφέρουσες διαδρομές, στα 1956-1960, λειτουργούσαν σχολές βράχου  της Ε.Ο.Φ,. του Πεζοπορικού και του Ε.Ο.Σ.  Τα βράχια αυτά έχουν καταστραφεί από το εκεί λατομείο.  Υπάρχουν και άλλες ορθοπλαγιές στο Κακόρεμα, αλλά είναι δυσχερής η προσπέλαση στη βάση τους εξαιτίας των εργασιών του λατομείου.  Στις μέρες πρόκειται για εγκαταλελειμμένο λατομείο, ψηλότερα απ το στρατόπεδο Σακέτα, στη περιοχή του Καρέα και παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το λατομείο μαρμάρου, βρίσκεται στις απότομες πλαγιές του Κακορέματος. Κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουταλά, υπάρχουν τα κατάλοιπα μιας αρχαίας οφιοειδούς οδού, από την οποία κατέβαζαν το κυανότεφρο μάρμαρο, την λεγόμενη «Υμηττίαν μάρμαρον» (Στράβων,9,23), που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή μνημείων την Ελληνιστική εποχή (4ος π.Χ. αι.), κυρίως όμως της περίοδο της ρωμαιοκρατίας.  Λίγο ψηλότερα βρίσκεται ένα κυκλικό κτίριο το «σπίτι του δράκου», κατά παράδοση χώρος διαμονής των εργατών του λατομείου, κατασκευασμένο από μαρμάρινους ογκόλιθους και το αναρριχητικό πεδίο «Καράβι».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s