Ανώνυμη κορυφή 2.34.. μέτρων

Μία εξόρμηση στο βουνό αρχίζει πολύ πριν σημάνει η ώρα που θα περπατήσει κανείς στο μονοπάτι, τη ρεματιά, τη σάρα ή την παγωμένη κόψη.

Όλη η προετοιμασία μπορεί να του αφήσει τελικά το ίδιο εκείνο συναίσθημα που θα νιώσει με την άφιξή του στην κορυφή, αφού πια θα έχει ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που παρουσιάζονται και έχει φορτωθεί τελικά το σακίδιο για τον πηγαιμό.

Υπάρχουν πολλές και διάφορες δυσκολίες που αρχίζουν την ίδια κιόλας στιγμή που θα ορθώσω την απόφασή μου στο «μυστικό» κάλεσμα.

IMG5856.jpg
Ανάμεσα στα χωριά Λεοντίτο και Φουντωτό Αργιθέας Καρδίτσας, οι κορφές Σουφλί, Διχάλα και  Σαλαγιάννη, απ της πλαγιές της Καράβας..

Σκέπτομαι τα απαραίτητα, τι να πάρω μαζί μου και τι ν αφήσω πίσω.  Το σακίδιο, αυτός ο άλλος μου εαυτός,  τι θα χωρέσει μέσα. Τα απαραίτητα, ούφ!   Βάζω – βγάζω για μέρες μέσα του, ακολουθώντας προσεκτικά το πρωτόκολλο.  Κάτω – κάτω τα βαριά, πιο πάνω τον υπνόσακο, ψηλότερα τα εύχρηστα ρούχα –εύκολα προσβάσιμα για πρώτη ζήτηση, όταν βρεθεί σε πραγματικές συνθήκες– και μια σειρά από μικρά, αλλά χρήσιμα υλικά που μ΄ έχουν κιόλας ζαλίσει.  Το αντίσκηνο απ έξω, αλλά είναι βαρύ.  Πρέπει να το μοιραστώ με τον σχοινοσύντροφό μου, εγώ να βάλω το κύριο μέρος και ο σύντροφός μου να πάρει τον ουρανό και τους ορθοστάτες.  ΟΚ, το carrymat να το δέσω απ την άλλη μεριά. Το σκοινί τόχω εγώ ή έχει μείνει στα χέρια του άλλου απ την τελευταία μας εξόρμηση;

IMG5601.jpg
απ το διάσελο του Μούργου, ανάμεσα στις κορφές Καλόγερος και Λιάκουρα, δυτικά Άγραφα

Ζυγίζω το ένα και αφήνω για λίγο το άλλο.  Δεν τολμώ να το φορτωθώ ακόμη στην πλάτη, αφήνοντάς το στο σαλόνι του σπιτιού.  Άσε που είναι και αποτρεπτικό, όπως όταν ανοίγεις ομπρέλα μέσα στο σπίτι!.

Του γυρίζω την πλάτη και σκέφτομαι, ότι αν θέλω να κινηθώ έξω από τις οργανωμένες ομαδικές εξορμήσεις, έχω να επιλέξω τον σύντροφο, που θα με συνοδέψει και που θα μοιραστώ μαζί του τις χαρές και τις δυσκολίες.  Οι κοινές εμπειρίες που έχω ζήσει μαζί του στο παρελθόν αποτελούν το κριτήριο για τις νέες προσπάθειες.

Οι σύντροφοι στο βουνό είναι πολύ σημαντικό πράγμα.  Ίσως είναι το σημαντικότερο.  Στηρίζεσαι σ αυτόν και αυτός σε σένα.  Στο παρελθόν, οι κοινές προσπάθειες και οι επιτυχίες μας στο βουνό, αλλά και οι ανάλογες αποτυχίες, αποτελούν τη βάση για να επιχειρήσουμε τη νέα εξόρμηση από κοινού.  Οι σχέσεις που δημιουργούνται στο βουνό, εκεί έξω, είναι αυτές που φτιάχνουν και τις πιο δυνατές φιλίες.  Σχοινοσύντροφοι δεμένοι στο ίδιο σκοινί όταν παλεύουμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας στην ορθοπλαγιά, ασφαλίζοντας ο ένας τον άλλον.

IMG5677.jpg
στην κορφογραμμή του Παπίκιου όρους, ύψ,1.483 μ. νομού Ροδόπης

Ένα βουνό πρωτόγνωρο έχει τα ιδιαίτερά του.  Ξεφυλλίζεις τις βιβλιογραφίες, συμβουλεύεσαι χάρτες και κρατάς τον καλύτερο.  Οι σημειώσεις βγαίνουν φωτοτυπία, μοιράζονται με τον σύντροφο -τα περισσότερο λέγονται στο τηλέφωνο-  και σχεδιάζεται η διαδρομή.  Προσπαθείς ακόμη να βρεις και κείνες τις προσωπικές πληροφορίες από ανθρώπους που έχουν κάνει ήδη τη διαδρομή και που θα σου αναφέρουν τα σημεία που πρέπει να προσέξεις.

Όταν όλα έχουν ετοιμαστεί, φορτώνεσαι δοκιμαστικά το σακίδιο και διερωτάσαι εάν τα φαγώσιμα είναι τα κατάλληλα ή αν είναι αυτά που κάνουν τέτοιο το βάρος του.

Ρωτάς για τα δρομολόγια, τηλεφωνάς και μαθαίνεις πώς θα φτάσεις σιμότερα εκεί που πας, αν πηγαίνει ο δρόμος και ό,τι περισσεύει τ’ αφήνεις στα Datsun και το ελληνικό φιλότιμο των ντόπιων (καλού – κακού, προσθέτεις και κάμποσες ώρες extra για κάθε ενδεχόμενο).

Στοχάζεσαι τον καιρό.  Κοιτάζεις κατά κει και προβληματίζεσαι αν θα κρατήσει η καλοκαιρία ή αν θα χαλάσει, άσχετα αν το ξέρεις πολύ καλά πως ό,τι και να μάθεις για τον καιρό, στο βουνό, εκεί που θα πας, θα είναι αλλιώς.  Το βουνό έχει το δικό του καιρό…

IMG5638.jpg
Κορφή Καταφίδι Τζουμέρκων, ύψ. 2.393 μ. νομού Άρτας

Ο καιρός πλησιάζει και η αρχική διάθεση της απόφασης  δοκιμάζεται.  Είπαμε όλα όσα είπαμε και οι δυσκολίες μόλις ξεπρόβαλλαν. Το μυαλό αιχμαλωτίζεται και οι αμφιβολίες διαδέχονται η μια την άλλη. «θα τα καταφέρουμε άραγε»;  «Θα βγει η διαδρομή»;

Προσπαθείς να φανταστείς πώς είναι το ίδιο το βουνό και βουτάς ξανά και ξανά μέσα στα ανάγλυφα των χαρτών προσπαθώντας ν’ αποτυπώσεις όλο και μεγαλύτερο κομμάτι μέσα σου …. και όχι μόνον.

Οι μέρες φεύγουν, η απόσταση μικραίνει από την εκκίνηση και οι αναστολές φουντώνουν την ίδια στιγμή αντάμα.  Εκεί που η σκέψη ξεδιψά με το όραμα των κορφών του βουνού, σκοντάφτει πάνω σε αδυναμίες και αναστολές, που σε κάνουν να μην μπορείς να φωνάξεις για την ανείπωτη χαρά της πρόκλησης.

Αυτές οι τελευταίες μέρες της αναμονής είναι ιδιαίτερα κουραστικές.  Όλα μοιάζουν έτοιμα, το σακκίδιο στην άκρη γεμάτο κοιτάζει όλο περιέργεια και εγώ χαμένος κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου προσπαθώ να είμαι καλός και ευχάριστος με το περιβάλλον μου.  Τρέχω να κάνω όλα τα θελήματα σαν καλός οικογενειάρχης, γίνομαι τρυφερός στα παιδιά και ακούραστος στη σύντροφό μου, που τα καταλαβαίνει όλα αυτά και γελά με τα μαϊμουδίσματά μου, σκεπτόμενη το πόσο μπορεί να ξεπέσει ο άνθρωπος σαν θέλει να πάει στο βουνό …

Γίνομαι φαινομενικά ήρεμος, γαλήνιος και υπομένω κάθε αστείο που θίγει την αγάπη μου για το βουνό.  Σε κάθε τι που ακούγεται γι’ αυτό, προσπαθώ να απαντήσω «σφαιρικά» και πνίγομαι να πείσω τον καθένα, χωρίς επιτυχία, ότι απλά πάω μια εκδρομούλα.

Όσο πασχίζω ν’ αφήσω στη σκιά τον κόσμο του βουνού, τόσο αυτό έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μου, άλλοτε μέσα από τις σχολικές υποχρεώσεις της κορούλας μου που φέτος μαθαίνει στο σχολείο για τα βουνά της πατρίδας μας και άλλοτε, όταν έχω ν’ απαντήσω στους επισκέπτες- φίλους, που περνούν από το σπίτι τι θα κάνω μ’ αυτό το θεόρατο σακκίδιο που γεμίζει το μισό σαλόνι.

Όταν οι ώρες πάρουν την αντίστροφη μέτρηση για την εκκίνηση, οι αμφιβολίες θεριεύουν και με καθηλώνουν, τη στιγμή ακριβώς που προσπαθώ να ξεκουράσω για λίγο το σώμα μου.  Εκείνη την ώρα βρίσκουν την πλέον κατάλληλη ευκαιρία και στήνουν χορό πάνω μου.

Η συνισταμένη των αμφιβολιών σηκώνει τη σημαία στου κεφαλιού την άκρη και εγώ μετατρέπομαι σε θεατή, μη μπορώντας να αντιδράσω.

«Θα τα καταφέρουμε;  Θα δουλέψουν όλα;  Θα περπατήσουν τα πόδια;  Θα περνούν τα μονοπάτια;  Θα σηκωθώ το πρωί;  Θα προλάβουμε το τραίνο; Μήπως το σακίδιο είναι βαρύ και με βουλιάζει στο χιόνι;  Όλες αυτές οι φωτογραφικές μηχανές είναι χρήσιμες;  Το σκοινί; Τα πασαλάκια είναι μέσα στ’ αντίσκηνο;»

IMG199.jpg
Σε αναμονή τραίνου, Σ.Σ. Αυλώνας (Κακοσάλεσι) Αττικής
 

Οι λιγοστές ώρες που μένουν κυλούν γρήγορα και όταν σημάνει η ώρα δεν θέλω να το πιστέψω.  Το σώμα μολύβι και τα πόδια ασήκωτα.  Αναρωτιέμαι τι κάνω ο έρημος μέσα στην άγρια νύκτα και βαριαναστενάζω.  Όλα γύρω μου μέσα στο σκοτάδι φαντάζουν αλλόκοτα.  Τα ρούχα μου, το ίδιο μου το σακκίδιο, τα μικροπράγματα που είχα ξεχάσει για την τελευταία στιγμή μου στήνουν παγίδες και η σύντροφός μου πιο κει να τα καταλαβαίνει όλα αυτά, χωρίς να μπορεί να με βοηθήσει.

…Μια τελευταία υπεράνθρωπη προσπάθεια να σηκωθεί το σώμα, να πατήσουν τα πόδια στο δάπεδο και να χωρέσουν στ’ άρβυλα.  Τα μάτια διατρέχουν τα πράγματα που στέκονται δίπλα, λίγο πιο κει, και η ψυχή μου κουρασμένα μουρμουρίζει και  επαναλαμβάνει:

«Θεέ μου, πόσο δύσκολη… ήταν αυτή η κορυφή!»

Τάκης Ντάσιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s