Στην Οίτη 1981, σαράντα χρόνια πριν..

Αφιερώνεται στον Γιώργο Κολόζη Ξεμουδιάζουμε, ρωτώντας συγχρόνως για το λεωφορείο, τοπικό ΚΤΕΛ, που πηγαίνει στο χωριό Καστανιά.  Άτυχοι, μόλις είχε φύγει.  Έτσι η μόνη λύση ήταν το ταξί.  Βρέθηκε και μαζί με άλλα δύο άτομα το γεμίσαμε και έτσι ξεκινήσαμε γρήγορα τον ανηφορικό δρόμο για την Καστανιά.  Ο δρόμος ήταν ωραίος και η διαδρομή πιο… Συνεχίστε να διαβάζετε Στην Οίτη 1981, σαράντα χρόνια πριν...

Νύχτα στ’ αντίσκηνο, πρωί στην ράχη..

Το βάρος στην πλάτη βαραίνει και από ώρα έχει προειδοποιήσει για την κούραση του σώματος, που εσύ δυσφορείς και προσπαθείς να το ξεγελάσεις πιέζοντας τα πράγματα λίγο ακόμη, «να μέχρι εκεί που θα χαμηλώσει λίγο ακόμη το φως». Πιέζεις όσο γίνεται τα πόδια να συνεχίσουν, παρόλο που το φεγγάρι έχει βγει και είναι και αυτό… Συνεχίστε να διαβάζετε Νύχτα στ’ αντίσκηνο, πρωί στην ράχη...

Στους Άη-λιάδες της Χελιδόνας και η επιστροφή μας

Φτάνουμε στο διασελάκι, όπου στο ξωκλήσι του Αγίου Σώστη, πλάτωμα για αντίσκηνο, πουρναριά μεγάλη, μάντρα, πεζούλι και παγκάκια. Στον πρόναο του ξωκλησιού, σκεπασμένος χώρος όπου μπορεί ν’ απαγκιάσει κανείς. Απ’ το διασελάκι αυτό, ανατολικά, ανάμεσα σε δάσος από πουρναριές, μονοπατάκι που οδηγεί σε αρχαιολογικό χώρο, βάσεις αρχαίου κτίσματος, που στέκεται επί της ράχης. Το σημείο… Συνεχίστε να διαβάζετε Στους Άη-λιάδες της Χελιδόνας και η επιστροφή μας.